Dawno temu, gdy w Polsce nie istniały jeszcze multipleksy, a jedynie małe kina pachnące stęchlizną, rodzice, chcący zainspirować swoje dzieci, pokazać im historię inną, niż ponurą polską sprzed '89 roku, zabierali je do kina w Pałacu Kultury i Nauki. W monumentalnym budynku wyrosłym w imię przyjaźni polsko-radzieckiej, ciężkie kryształowe żyrandole przeglądały się w ogromnych lustrach, opatulających marmurowe ściany tortowego molocha, a dziecięca wyobraźnia pracowała na pełnych obrotach, stymulowana wizjami Włoch kreowanymi przez Giuseppe Tornatore w "Cinema Paradiso", Ameryki trawionej przez prohibicję, a ukazaną przez Martina Scorsese w "Dawno temu w Ameryce", wreszcie czarowana portretami władców na wzór Pu Yi, odmalowanego w filmie Bernarda Bertolucciego „Ostatni cesarz". Wspomnienie tak wyraziste towarzyszyło mi przez osiemnaście lat, sukcesywnie podlewane nowymi odkryciami filmowymi mistrzów kina. Pamięć pierwszych świadomych seansów w kinie Wiedza pozostała we mnie do dzisiaj, silniejsza od blichtru promocji multipleksów, wszędobylskiego zapachu popcornu i dźwięków łykanej coca-coli, mimo że zakrapiana przecież wafelkami, których dzisiaj nie uświadczę już w żadnym sklepie...

Aleksandra Weyna